image_pdfimage_print

Onder de Toren 19

Het is dan uiteindelijk duidelijk: wij gaan verhuizen naar Zeerijp.

Voordat bulldozers en graafmachines de tuin in komen denderen om de grond bouwrijp te maken voor een nieuwe supermarkt, proberen wij te redden wat te redden valt. De trampoline moet uit elkaar gehaald, zodat hij in Zeerijp weer kan worden neergezet. Welke planten kunnen we overplanten? Zal de schommel een verhuizing overleven of is die eigenlijk al aan zijn einde?

En de boom, de prachtige oude walnoot. Tja, die wordt gewoon omgehakt. De boom gaat ons nog het meest aan het hart. Helaas is die niet te redden.

We hebben met veel plezier in Loppersum aan het Markplein gewoond, in een prachtige pastorie onder de toren. Waarschijnlijk het komende jaar zullen we verhuizen naar Zeerijp. Ook daar wonen we dan weer onder de toren.

ds Tjalling Huisman

Onder de Toren 17

Gisteren, Eerste advent, was er een ‘Avondmuziek’ waaraan het Collegium Musicum Loppersum meewerkte. De kerk was goed gevuld met meer dan honderd mensen. Iemand van de aanwezigen vroeg zich af of mensen zich wel beseffen hoe bijzonder het is: zulke prachtige oude kerkmuziek zo dicht bij huis in onze kerk. En het is een dienst, dus je kunt er ook nog eens gratis in….

Het koor zong gisteravond inderdaad weer prachtig. Indrukwekkend is het moment waarop de mannen onder klokgelui binnenkomen. In het koor van de kerk zingen zij in het Gregoriaans de lofzang van Maria. Je voelt je meteen eeuwen terug in de tijd.

Als later ook de vrouwen van het koor mee gaan zingen, hoor je haast buitenwereldse klanken Het lijkt wel zo nu en dan of de engeltjes uit de hemel zijn neergedaald, zo klinkt het. Zoals je je hemelse geluiden voorstelt, met klanken die eigenlijk te hoog en te zuiver voor het menselijk gehoor zijn.

Fijn en inspirerend dat Jelke Hamersma het koor weer dirigeerde. Mooi dat er een moment was waarop mensen zelf bij wijze van voorbede een kaarsje konden aansteken aan het licht van de Paaskaars.

Goed om zo advent te beginnen met een ‘Avondmuziek’ rond de Lofzang van Maria.

De volgende dienst met het Collegium Musicum Loppersum is op 15 februari.

domie Tjalling

Onder de Toren 16

De Petrus en Pauluskerk is weer in gebruik genomen! Op zondag 2 november was er een dienst van her ingebruikname.

Wat is er hard aan gewerkt, door vrijwilligers en betaalde krachten! Een jaar terug stond de kerk nog vol steigers, onherkenbaar. Het leek meer een decor voor een bizar toneelstuk dan een kerk. Overal lag stof en alles was vies. En nu zag alles er blinkend uit, zelfs de randjes waar je niet eens met je vinger overheen kunt waren stof- en gruisvrij; de tafels strak geschilderd; het netgewelf in het schip van de kerk mooi met grijs aangezet, zodat het meer opvalt; de lijnen met zwart geaccentueerd, zodat het sprekender is; het geluid opnieuw aangelegd (een groot karwei); en noem maar op.

Wat fijn dat zovelen op een of andere manier hebben bijgedragen aan het gebruiksklaar maken van de kerk.

In de dienst van her ingebruikname hebben beide vaste organisten gespeeld: Ab Gramsbergen en Jan Smid. De Riepster Cantorij zong niet alleen tijdens de dienst, maar ook na de dienst nog een keer: Bie d’olle Lopster Toren, geschreven door dominee van Leeuwen, klonk weer door de kerk. Vele Maarlanders hadden iets gebakken voor bij de koffie na afloop. Er was zoveel dat er nog schalen vol naar Wiemersheerd gebracht konden worden voor bij de koffie daar. De kruimels waren voor de kerkmuis.

Wat fijn om weer in die prachtige, eeuwenoude kerk dienst te hebben!

Domie Tjalling

Onder de Toren 15

Even een korte terugblik op de fantastische voorstelling van de musical Ruth. In het weekend van 7 en 8 november hebben spelers en zangers, regisseur en dirigent, en allerlei mensen achter de schermen een grote massa bezoekers blij gemaakt met hun spel, zang, regie, decor en noem maar op. Mensen uit alle vier de kerken van Loppersum en ook mensen zonder kerkelijke binding, mensen uit het dorp Loppersum en ook mensen uit andere dorpen. Prachtig werden de hoofdrollen gespeeld, van de grote verbittering bij Orpa tot de koppelaarsdrang die over Naomi kwam. Natuurlijk wisten we dat ze elkaar uiteindelijk zouden krijgen (Boaz en Ruth), maar de musical kreeg zijn diepte doordat de keuze van Orpa (om te blijven en niet met Ruth en Naomi mee te gaan) werd uitvergroot. Wat ook een sterk begin, met drie vrouwen, elk staande achter een grafzerk waaronder hun geliefde begraven ligt.

Ook zo mooi gedaan is de terugkeer van Naomi – met Ruth bij zich – in Bethlehem: de inwoners van het stadje staan met z’n tweeën of drieën achter raampjes die ze zelf in handen hebben en zingen Moet je kijken, moet je horen. Hoe de roddel mensen welkom kan heten!

Een goede vondst is het, om de aankleding van de spelers in de sfeer van de jaren dertig te doen, daarmee verwijzend naar de armoede en de crisis in die tijd in Nederland en ook Groningen.

De zang was overtuigend en het toneelbeeld sterk. Hoogstens jammer dat de zang niet ondertiteld was. Als een koor zingt, krijg je nu eenmaal niet alles mee – dat is onvermijdelijk. Misschien een tip voor een volgende keer?

Want hopelijk heeft de Missionaire Werkgroep, na de musical Saul en nu Ruth, er nog niet genoeg van. Het is natuurlijk wel heeeel veeeel werk, maar tegelijk ook een cadeautje voor de hele gemeenschap.

Domie Tjalling

Onder de Toren 14

Op vrijdag 31 oktober was de opening van de tentoonstelling Schatten van Maarland. Vier Maarlandse mannen hebben deze tentoonstelling gemaakt: Menno Wieringa, Willem-Jan van Neck, Martin Ettema en Maarten Burggraaff. Het is een bijzondere tentoonstelling geworden waarin van iedere kerk in Maarland gebied, iets te zien is.

Dat gaat van het bekende schilderij van Henk Helmantel van de hoofdingang van de Petrus en Pauluskerk tot de akte van grondverkoop in 1870 door de kerkvoogden van Loppersum aan het provinciebestuur; dit om het huidige Eemskanaal te graven.

Van de prachtige zilveren drinkbeker van de kerk van Leermens tot een ooit afgezaagd stukje rouwbord uit de Mariakerk in ’t Zandt dat jarenlang als kapstok is gebruikt.

Er is een catalogus uitgegeven met mooie foto’s en met van al het tentoongestelde een verhaal of uitleg. Het boekje kost maar drie euro.

Eén verhaal wil ik hier kort vertellen. Er ligt een oud en vergeeld boekje, geschreven door mevrouw Pasma. Haar man was aan het begin van de Tweede Wereldoorlog predikant van Zeerijp. Hij was zeer fel tegen de bezetters en stak dat niet onder stoelen of banken. In 1942 heeft hij een beroep aangenomen naar de Achterhoek, na verraad is hij daar opgepakt. Vlak voor het einde van de oorlog is hij overleden. Het boekje bevat brieven die hij aan zijn vrouw schreef en ook getuigenissen van medegevangenen: velen was hij tot steun. Het boekje heet: Gij zult mijn getuigen zijn.

Helaas is het te breekbaar om in te zien, maar het verhaal staat kort in de catalogus en is zeer indrukwekkend.

domie Tjalling

Onder de toren 13

Vergeving, het ging er weer over in een dienst een tijdje terug. Een aantal jaar geleden heb ik er een studieverlof aan gewijd en daar wat dingen over opgeschreven. Ik was vooral erg onder de indruk van de boeken van Lytta Basset, die gaan over schuld en vergeving.

Sinds dat studieverlof krijg ik regelmatig uitnodigingen om iets te komen vertellen over het onderwerp vergeving. Maar ik krijg het er steeds moeilijker mee.

Niet omdat het niet mooi is om iets te delen met anderen van wat je hebt overdacht. Maar omdat het zo gemakkelijk gezegd is. Ik kan heel goed uitleggen (denk ik…) wat het betekent als Jezus tegen Petrus zegt: je moet geen zeven keer vergeven, maar zeventig maal zeven keer. Maar uitleggen is één ding, het doen iets heel anders.

Ik heb dan ook diepe bewondering voor mensen die kunnen vergeven wat hen is aangedaan, ook als dat erg heeft ingegrepen in hun leven. Het is een zwaar proces waar zij doorheen zijn gegaan. In hun spoor kan ik alleen maar blijven proberen mijn eigen kleine griefjes tegen anderen, los te laten.

Domie Tjalling

Onder de toren 12

Maar dan blijkt de man die zo oprecht en wanhopig uit zijn ogen keek (Onder de toren 11), toch een oplichter. En nog wel zo’n oplichter dat de Ommelander Courant een heel stuk aan zijn activiteiten wijdt. Onder de kop ‘Noord-Groninger kerken massaal opgelicht’ staat te lezen dat het om een keurige man gaat met Indonesisch / Vietnamees uiterlijk en een Brabants accent. Kan niet missen, dat moet mijn man zijn.

Overal blijkt hij weer een ander praatje te hebben gedaan, hoewel: als je de flarden uit het krantenbericht samenvoegt, komt er zo ongeveer het verhaal uit dat hij ons ook heeft verteld. Een collega uit een naburige classis heeft de zaak in de publiciteit gegooid, hij roept op om aangifte te doen.

Dat ga ik zeker doen, alleen al vanwege het feit dat de oplichter misbruik heeft gemaakt van de kwetsbare positie die je als predikant op dit gebied nu eenmaal hebt.

Voel ik mij belazerd? Hoewel ik dat wel ben, valt het gevoel wel mee.

Shit happens, of theologischer uitgedrukt: een mens is nu eenmaal kwetsbaar voor het kwaad, dat je zomaar kan overkomen.

Meer neem ik het deze oplichter kwalijk dat hij door zijn praktijken mijn tijd heeft bezet, die ik anders goed had kunnen inzetten voor mensen die wel wat aandacht kunnen gebruiken.

Mocht ik hem nog eens tegenkomen, dan zal ik hem vragen of hij zich daar wel bewust van is.

domie Tjalling

Onder de toren 11

Je zit samen met je collega te overleggen over kerkelijke zaken als Startzondag, De kerk draait door, belijdenis en de bel gaat. Aan de deur iemand die je niet kent. Hij zegt dat hij hulp nodig heeft, ten einde raad is hij. En even later zitten je collega en jij samen met die ander te overleggen. Startzondag, De kerk draait door, belijdenis – het is allemaal aan de kant geschoven door de aanwezigheid van iemand die zegt hulp nodig te hebben. Door een ongelukkig toeval is hij op straat terecht gekomen, zijn bezittingen zijn gestolen. Van zijn laatste geld heeft hij matje en slaapzak gekocht, waarmee hij al weken ergens in de open lucht overnacht. Hij wil geen geld, hij wil werk. Hij wil geen eten, hij wil wel koffie. Koffie, eten, geld – dat is nog te doen. Werk hebben wij genoeg, maar niet tegen betaling. Moet je zijn verhaal geloven? Zijn ogen en zijn hele houding stralen oprechtheid en wanhoop uit, maar zijn verhaal kent vele leemten.

De volgende dag komt hij volgens afspraak terug. Dus toch?

We hopen en denken van wel.

Opeens merk je dat je als domie echt wel voor sommige mensen een toevluchtsoord bent. Tegelijk ben je daarin kwetsbaar, want je zult iemand niet zo snel kritisch gaan bevragen. Als domie vraag je niet zo snel naar verificatie, je denkt eerder mee met degene die hulp vraagt. Je handelt met een pastorale blik.

Maar dat geeft je misschien ook ruimte om dingen op te merken die een ander niet ziet. Want de officiële instanties die we te hulp roepen laten het een voor een afweten.

En wij, wij hopen en wachten af….

Domie Tjalling

 

Onder de toren 10

Met veel plezier zijn we met een klein groepje bezig om de Startzondag te organiseren. Het is mooi dat we dit jaar van Loppersum naar ’t Zandt gaan. Het geeft de uitgestrektheid van onze gemeente goed weer. En hoe prachtig die uitgestrektheid is, merk ik elke keer als ik op de fiets door het land rijd: van Westeremden naar Loppersum langs de maar, van Leermens naar Godlinze door het weiland, van Eenum naar Oosterwijtwerd langs het gebouw van de Dieftilschool.

Dit jaar geef ik lessen GVO (Godsdienstig Vormingsonderwijs) aan de scholen in ’t Zandt en Westeremden: de Zandplaat en de Abt Emo school. Het is leuk om daar weer te komen en het is heerlijk als het weer meezit en ik op de fiets naar school kan.

Vanmorgen op de fiets onderweg naar ’t Zandt voor mijn eerste les daar, realiseerde ik mij dat het gesprek over de aardbevingen een beetje weggeëbd is. Dat betekent niet dat er niet een groep mensen is die nog elke dag hinder ondervindt van de aangerichte schade. Vanuit de kerken in onze regio is er sinds kort een groep actief die zich bezig houdt met de gevolgen van de aardbevingen. We willen ons daarbij vooral richten op twee zaken: dat mensen, die schade lijden recht wordt gedaan. En dat de kansen die er liggen voor onze provincie aangegrepen worden. We zitten als kerken niet aan de Dialoogtafel, maar krijgen wel de notulen en de agenda van de Dialoogtafel. Zo kunnen we kritisch meedenken.

domie Tjalling

Onder de toren 9

Afgelopen zondag (31 augustus) hebben we voor de derde keer een stukje Jacobswandeling gelopen. We, dat zijn een groepje jongeren (15, 16 jaar) uit de Katholieke Parochie en onze PKN Loppersum – Maarland en een groepje organisatie. We werden verwelkomd in de grote Katholieke Sint Jacobus de Meerdere Kerk van Uithuizen door pastor Nellie. Zij legde ons uit dat de St. Jacobsschelp niet alleen het teken van Jacobus is, dat wandelaars de weg wijst. Vroeger was het ook de bescherming van pelgrims om zo’n schelp zichtbaar te dragen, want struikrovers lieten een pelgrim meestal wel lopen. Die waren toch omgeven met een soort stralenkransje van heiligheid, bovendien hadden ze meestal geen cent op zak.

Na een mooie uitzegening op z’n Katholieks door Nellie, gingen we onder een stralende zon op weg. Waar die grote onweersbui gebleven was, een raadsel is het. Wat mij opviel in het gesprek onderweg was de grote openheid waarmee iedereen antwoordde op de ‘lastige’ vragen.

Als je de wandeling drie keer gelopen hebt, sta je niet meer te kijken van de stop in Oldenzijl of het ijsje bij De Diek’n. Hoewel het bijzonder blijft dat dat ijsje in een oesterschelp geserveerd wordt. Na een copieuze maaltijd onder de toren van de Jacobuskerk in Zeerijp, gemaakt door wandelkok Justus, sloten we in de kerk ons pelgrimstochtje af. Onder ander door het lezen van Psalm 121, een pelgrimslied. Ik vond het ook deze keer weer fantastisch om samen met de organisatie en de jongeren onderweg te zijn.

domie Tjalling