Categoriearchief: onder de toren

image_pdfimage_print

Onder de Toren 8

Binnenkort hoop ik met een groepje te gaan mediteren. Dat klinkt nogal verheven, maar dat is het niet. Het is eigenlijk gewoon een manier om stil te worden. Om dat te bereiken gaan we een eenvoudige lichaamsmeditatie oefenen: je gaat in gedachten je lichaam langs. En je laat alle andere  gedachten die bij je opkomen, rustig voorbijgaan. Dat gaan we oefenen.

Ik wil de meditatie invullen vanuit de christelijke traditie van mediteren. Zoals dat ook in de Bijbel voorkomt: het overpeinzen van een woord van God. In de loop van de eeuwen is er een aantal manieren van meditatie ontstaan. Twee daarvan gaan we oefenen: de Lectio Divina en de Ignatiaanse methode. We maken daarbij gebruik van een kort stukje uit de Bijbel.

Het gaat daarbij vooral om je hart, niet om je hoofd. Het gaat dus niet in eerste instantie om de juiste uitleg van een tekst, maar om wat jou raakt. De ondertitel van de cursus is niet voor niets: Bijbellezen met hart en ziel.

Ik heb ervoor gekozen om de vier avonden te laten plaatsvinden in de Donatuskerk in Leermens. Dat heb ik gedaan omdat ik vermoed dat de ruimte en de beslotenheid van het koor van de kerk, rust en stilte zullen geven.

Voor tijden en opgave, zie elders in dit kerkblad.

Misschien zie ik je / u op deze avonden!

domie Tjalling

Onder de toren 7

Met ingang van dit nieuwe schooljaar geef ik een aantal lessen op een middelbare school, als leraar godsdienst en levensbeschouwing. Dat is mijn oude vak, dat ik ooit (in het jaar 2000) inruilde voor het predikantschap. Het is een tijdelijk baan, een vervanging wegens ziekte van de vaste docent. Voor mij een mooie gelegenheid om uit te vinden of ik het (nog) leuk vind om voor de klas te staan op een middelbare school. Want de afgelopen jaren heb ik wel steeds lessen GVO (Godsdienstig VormingsOnderwijs) gegeven aan basisscholen hier in de buurt.

Ik zet deze stap uit nieuwsgierigheid en noodzaak. Noodzaak omdat de omvang van de predikantsbetrekkingen steeds kleiner wordt. Ook in Maarland staat de 100% betrekking, die ik nu nog heb, onder druk. Nieuwsgierigheid, omdat ik het interessant vind en inspirerend om naast het predikantschap ook een andere werkkring te hebben.

Ik vind het spannend om weer voor de klas te gaan, ik heb geen idee of ik er vind wat ik ervan hoop.

Voor Maarland betekent het wel, dat ik iets minder actief zal zijn de komende maanden. Een aantal diensten wordt door anderen overgenomen en de lessen GVO geef ik voorlopig niet. Maar als u graag wilt dat ik op bezoek kom, dan kan dat gewoon: een telefoontje of mailtje of mij even aanspreken is genoeg!

domie Tjalling

Onder de toren 6

Ik las er over in dagblad Trouw: het boek Mintijteer van Esther Maria Magnis. Het is een autobiografische verhaal van de schrijfster over het gezin waarin ze opgroeit en over haar geloof. Boven de recensie staat: het boek schreeuwt en vloekt met zinnen om in te lijsten.

Het schreeuwt en vloekt niet alleen, het schopt ook  tegen mijn schenen. Het is een felle aanklacht tegen christelijkhumanistischburgerlijk geloof. Het is prikkelend en pijnlijk, en daarom schept het ruimte en geeft het opluchting. Ik ben er nog in aan het lezen, maar wil een paar passages met u / jullie delen.

“….en dat neem ik de kerk kwalijk. Dat die mij het gevoel gaf dat ik het leven van een geëngageerde gymnasiumleerling moest leiden, of van een keurige bakvis uit de jaren zeventig die giechelt bij het woord ‘knuffelen’ en die zo fijn in opstand komt tegen het gezag….Zo burgerlijk had ik God niet leren kennen. Ik had weliswaar geen idee wat hij van me wilde, maar hij interesseerde mij gewoon, er was iets wat mij aan hem verbond. Zijn God zijn. Zijn werkelijkheid. Maar wat ik van hem hoorde maakte hem tot burgerman, een moraalridder, die voor de aardigheid had bedacht dat mensen zondags naar de kerk moesten – waarom? Geen flauw idee. Dat doe je nou eenmaal. Mijn verhouding tot God leek steeds meer op een soort platgetrapt stukje kauwgom, waar teveel mensen al op gesabbeld hadden.”

Een paar bladzijden verder:

“……dan werden mijn gedachten tot een gebed. Dat raakte een snaar. Niet zo vaak, maar toch met een zekere regelmaat, ging de wereld kort open, en een onbegrensd en volkomen ‘Ja’ stemde met mij in, hoewel ik niets had gedaan of gezegd, niets anders dan op de rand van mijn bed zitten. Alleen maar Ja. En als ik eerlijk ben, dan vond ik dat op den duur, ook al was het mooi – te weinig.

Want ‘God wil geen schijnheilige gebeden, hij wil daden zien’ zo had ik geleerd. En die geest heeft mijn geloof bedorven.”

Tot zover het citaat. Dat klinkt veelbelovend tegendraads, ik verheug mij er op het boek verder te lezen en misschien eens in een leerhuis te bespreken.

Domie Tjalling

Onder de toren 5

Het is goed om regelmatig te horen hoe de dingen die je doet, overkomen. Dat geldt niet alleen als er iets goed gaat. Natuurlijk is het prettig om te horen als een gesprek goed is gegaan, als de ander er wat aan gehad heeft. Het is ook prettig om te horen als een kerkdienst inspirerend is.

Maar zeker ook is feedback belangrijk als er iets niet goed gaat. Zelf heb je vaak niet door hoe iets overkomt, valt het goed of juist niet? Dan is het belangrijk dat er iemand is die daar iets over zegt, ook als de boodschap is dat het niet goed is gegaan. Daar kun je juist veel van leren.

Natuurlijk heb ik ook mijn intervisiegroep om mij bij te sturen. En gelukkig heb ik in de gemeente ook een klankbordgroep, die mij geluiden uit de gemeente kan doorgeven. Ik vind het fijn om feedback te krijgen, ook als die feedback betekent dat er iets veranderd of verbeterd moet. Je kunt het maar beter weten, dan het niet weten – vind ik.

Dus als u / jij iets hebt, bel of mail of zeg het. Ik wil er graag naar luisteren!

domie Tjalling

Onder de toren 4

Vanuit de groep Kerk en Aardbeving – waarin ook onze gemeente meedoet  hadden we een gesprek met de Groninger Bodem Beweging. Een aantal bestuursleden vertelde over hun motivatie om zich in te zetten voor de GBB. Hoe geraakt ze zijn door het onrecht dat vele Groningers wordt aangedaan, die niet gehoord worden in hun worsteling met de gevolgen van de aardbevingen. Dat maakte indruk! En het gaf herkenning.

Natuurlijk en gelukkig zijn er mensen die tevreden zijn met hoe hun huis wordt opgeknapt. Er zijn mensen die goede ervaringen hebben met de gesprekken met instanties. Maar er zijn helaas binnen de GBB velen bekend die niet gehoord worden, die vastlopen in de procedures. Vanuit het GBB pleit men voor solidariteit met hen. Mooie woorden die ook in een kerkelijke setting betekenis hebben: solidariteit en strijd tegen onrecht.

Die solidariteit moet ook gelden voor hen die in een huis wonen, dat in slechte staat verkeert. Het praatje is al snel dat je dan maar beter je huis had moeten onderhouden; dat je nu niet kunt verwachten dat je geholpen wordt. Maar ook wie in een slecht onderhouden huis woont, heeft niet gevraagd om aardbevingen. Het is iets dat ons allen treft, weliswaar in verschillende mate. Maar het is goed om solidair te zijn met elkaar en mee te strijden tegen onrecht. Daarom word ik lid van de Groninger Bodem Beweging. Wie volgt?

domie Tjalling

Onder de toren 3

Het onderzoek ‘God in Nederland’ is weer eens uitgevoerd. Sinds 1966 wordt er om de tien jaar onderzoek gedaan naar hoe het staat met het christelijk geloven in Nederland. Het blijkt dat steeds minder mensen zich gelovig noemen. Ook steeds minder mensen zijn bezig met ‘spiritualiteit’. Ik lees de resultaten van het onderzoek in de krant (Trouw, maandag 14 maart) en moet meteen denken aan de woorden van Dietrich Bonhoeffer: hij voorzag al in 1944 in zijn gevangenisbrieven het einde van de vanzelfsprekendheid van geloven. Wat de kerk – volgens Bonhoeffer  te doen staat is niet de wereld verketteren dat zij niet meer een Godsgeloof heeft, maar midden in de wereld staan. En midden in de wereld bidden en gerechtigheid doen.

Daaraan zou ik willen toevoegen dat ook de kerk zelf, en dan bedoel ik iedere plaatselijke gemeente, zichzelf de spiegel moet voorhouden op twee punten. Het eerste: zijn wij een echte gemeenschap, waarin iedereen gezien wordt? Het tweede: laten wij ons diep van binnen raken door het evangelie? Met dat laatste bedoel ik overigens niet dat iedereen heel gelovig moet doen / zijn of dat iedereen er hetzelfde over zou moeten denken. Integendeel: het gaat om echtheid.

Artikel EO: God in Nederland
Artikel NCRV/KRO: God in Nederland
Artikel NOS: God in Nederland

domie Tjalling

Onder de toren 2

Nu wonen wij onder die andere toren, in Zeerijp. De dozen zijn uitgepakt, de lampen hangen nog niet allemaal. Maar het huis voelt al wel als een thuis. We zijn van plan om na Pasen jullie allemaal eens uit te nodigen om te komen bekijken hoe mooi de inspanningen van de kerkrentmeesters hebben uitgewerkt.

De komende maanden zal ik regelmatig een dag weg zijn. Voor de nascholing van predikanten ga ik – samen met Tineke Buitenhuis een cursus volgen over begeleiding van meditatie. In het verleden heb ik zo af en toe al eens in een gespreksgroep een meditatie gedaan om zo een Bijbelgedeelte te overdenken: de lectio divina. Het steeds opnieuw herhalen van het Jezusgebed heb ik samen met een aantal jongeren meegemaakt bij de kluizenaar van Warfhuizen: Heer Jezus Christus, Zoon van God, ontferm u over ons. De kluizenaar zong dat minutenlang in het Grieks. Beide vormen zijn oude christelijke manieren van mediteren. Zo zijn er nog veel andere vormen.

Na de cursus hoop ik beter in staat te zijn om op een goede manier een meditatieoefening te begeleiden. Het lijkt mij dan ook interessant om met een groep een aantal keer bij elkaar te komen om ons te oefenen in mediteren. Je/ u hoort er nog over!

Domie Tjalling

Onder de Toren 1

Wij hebben hier bijna acht jaar gewoond, in Loppersum aan het Marktplein, onder de toren. Met veel plezier hebben we hier gewoond, ondanks wat schermutselingen in de eerste jaren met een groepje hangjongeren. Ze zijn verdwenen, zoals dat gaat met hangjongeren. Maar dat geldt niet voor onze opdringerige buurman Albert. Al meteen toen wij nog maar een week in de pastorie woonden – kregen wij te horen dat wij wellicht binnen afzienbare tijd zouden moeten vertrekken. Albert heette toen nog anders, maar de woorden Centrumplan en Supermarkt bleken blijvertjes. Steeds opnieuw doken ze op, soms na een paar jaar waarin er geen sprake meer van was.

Het belette ons niet om volop van het huis te genieten. De prachtige ruimte, de vele kamers en natuurlijk daarachter een tuin waarin je gemakkelijk een partijtje minivoetbal kon spelen. Met de boom, waarvan wij zo hielden, een walnotenboom: schaduw in de zomer, noten in de herfst, prachtige silhouetten in de winter. Het deed ons verdriet om te zien hoe hij gesloopt werd.

Nu verlaten wij deze plaats, waar al eeuwenlang een pastorie heeft gestaan.

Er staat een prachtig gerenoveerde pastorie in Zeerijp op ons te wachten, ook een huis en een woonplek die geschiedenis in zich dragen. Tezijnertijd bent u / ben je van harte welkom om eens een kijkje te komen nemen in hoe mooi het geworden is.

En ja, ook daar wonen we weer onder de toren.

 

domie Tjalling

Onder de toren 14

De terreur in Parijs en Beiroet en de dreiging daarvan in Brussel, het heeft veel indruk op mij gemaakt. Bijna meteen kwam er reactie van iemand uit onze kerkenraad: het moet nu niet zo zijn dat we opeens aan moslims gaan vragen om afstand hiervan te nemen. Alsof zij dit willen, alsof dit bij hun geloof hoort.

Tegelijk waren er moslims die uit zichzelf reageerden. Ik las een reactie op internet, die een inzicht geeft over hoe radicalisering werkt maar ook deradicalisering. Een treffend verhaal, vond ik het. hier een paar gedeeltes uit de reactie:

‘Ik ben Mahmoud Tighadouini. Een Nederlander van Marokkaanse komaf. Ik ben 30 jaar. Ik ben een eenvoudige moslim die zijn weg probeert te vinden in dit mooie land. Mijn hart treurt bij het zien van wat er in Parijs is gebeurd. Natuurlijk ben ik niet verantwoordelijk voor dat vreselijke geweld. Ik ben ook niet verplicht om mijn gevoelens te uiten, maar toch wil ik dat nu doen. Ik kan voortaan ontkennen dat ik moslim ben, maar ik kan ook mijzelf luid en duidelijk laten horen als moslim. Ik woon in Amsterdam. Ik heb verschillende studies genoten, van administratie tot beveiliging. Helaas ben ik een tijdje terug getroffen door de ziekte kanker (hodgkin). Dus mijn maatschappelijke carrière is daardoor wat gestagneerd.

Ik heb zelf ook de conservatieve stroming van de islam aangehangen. Het begon rond mijn achttiende. Ik kom uit een gezin met zes kinderen. Mijn ouders hebben hun best gedaan mij zo goed mogelijk op te voeden. Maar die bagage bleek veel te licht voor de samenleving waarin wij leven en daardoor voel je je niet volwaardig. Vooral als je jong bent wil je ergens bijhoren.
Ik heb thuis enkel wat basiskennis opgedaan over de islam en daar zit het gevaar in. Als je nog nat bent achter de oren, gefrustreerd, op zoek en je vervolgens gaat verdiepen in de islam dan kunnen ze je van alles wijs maken, omdat je fundament niet sterk genoeg is.

Op dat moment zoek je naar duidelijkheid en die duidelijkheid krijg je van de radicale stromingen. Die zeggen waar het op staat. Ze doen geen concessies en zijn niet voor rede vatbaar. Als jonge jongen is dat verleidelijk, maar het is niet de weg. De radicalen geven je ook het gevoel dat je erbij hoort, en dat is nou net waar je naar op zoek bent.

Toen ik in het ziekenhuis lag voor mijn chemokuur en ik twee chirurgen over mij hoorde praten, terwijl zij dachten dat ik sliep, bedacht ik ineens: ‘Deze mensen proberen mijn leven te redden. Waarom zou ik als moslim deze mensen, deze dokters verafschuwen, omdat zij iets anders geloven dan ik of misschien helemaal niet geloven? Waarom zou ik mijn geloof opdringen aan hen terwijl zij mij in vrijheid laten? Zij zagen een mens voor zich die geholpen moest worden en wat die persoon gelooft of denkt, was niet relevant voor hen.

Dankzij die artsen ben ik geen extremist meer.’ Tot zover Mahmoud Tighadouini.

ds Tjalling Huisman

Onder de toren 13

Op 1 november was het Allerheiligen. Voor het avondgebed die dag in Oosterwijtwerd was als thema ‘heiligen’ gekozen. Voor de serie films dit najaar in de Vredekerk, is als thema ‘heiligen’ gekozen. En de ‘Kerk & film’ dienst op 8 november ging over de heilige Hildegard von Bingen.

Wat hebben wij protestanten opeens met het katholieke heiligendom? Nou, niet dat ik in een gebed om de voorspraak van een heilige zal vragen. En ik zal ook geen kaarsje aansteken voor een heilige. In de protestantse kerk noemen we eigenlijk iedereen een heilige, geheiligd in Christus.

Maar toch is het zo dat er ook in onze kerk speciale aandacht is voor mensen die iets bijzonders hebben gedaan. Het gaat te ver om hen heiligen te noemen, vaak weet je ook wel iets over hun minder mooie kanten. Maar ze zijn wel lichtende voorbeelden. Ik noem er een aantal, zonder er bij te vermelden waarom zij bijzonder zijn; dat is namelijk bij iedereen zo wel duidelijk: Martin Luther King, Dietrich Bonhoeffer, Nelson Mandela, Hildegard von Bingen.

Bij die laatste naam zult u misschien denken: wie is dat nou en wat heeft zij dan wel gedaan? Nou zij heeft visioenen gehad en gesproken en getekend en geschreven en gezongen over ‘Gods overvloeiende liefde’. Velen zien in haar een voorbeeld, mensen binnen en mensen buiten de kerk.

Haar leven is verbeeld in de speelfilm Vision, op vrijdag 13 november om 19:45 te zien in de Vredekerk.

Domie Tjalling